Najważniejsze informacje o tej grze w skrócie
- To japońskie action RPG z naciskiem na szybką walkę i wykorzystywanie psycho-kinezy.
- Premiera odbyła się 25 czerwca 2021 roku, a gra jest dostępna na PC, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One i Xbox Series X|S.
- Najmocniejszym wyróżnikiem są dwie kampanie, które najlepiej traktować jako jedną większą historię.
- Najlepiej sprawdza się u graczy, którzy lubią anime sci-fi, efektowne pojedynki i mocno reżyserowaną strukturę misji.
- Na PC podstawowe wymagania są umiarkowane, ale potrzeba 50 GB wolnego miejsca na dysku.
Czym jest ta gra i jaki ma pomysł na świat
To action RPG osadzone w futurystycznym, japońskim świecie, który opiera się na estetyce brain punk. W praktyce oznacza to mieszankę science fiction, psychicznych zdolności, neonowej architektury i lekkiego niepokoju, ale bez ciężkiego realizmu. Gracz trafia do New Himuka, a w centrum opowieści stoi OSF, czyli elitarna formacja psioników walczących z istotami zagrażającymi ludziom.
Najważniejsze jest tu to, że świat nie służy tylko jako tło. Projekt lokacji, sylwetki bohaterów i sposób pokazania przeciwników mają budować wrażenie dziwności i napięcia. Moim zdaniem właśnie ten kontrast między barwną estetyką a niepokojącą wizją przyszłości sprawia, że ta produkcja zapada w pamięć szybciej niż wiele zachowawczych RPG akcji. I właśnie dlatego tak ważne jest, jak działa walka, bo to ona nadaje całej koncepcji realny ciężar.
Jak działa walka i skąd bierze się jej rytm
Najpierw uderza tu psycho-kineza. Zamiast ograniczać się do podstawowych ciosów bronią, podnosisz elementy otoczenia, rzucasz nimi w przeciwników i wplatasz je w kombosy. Dzięki temu starcia mają bardzo konkretny, wręcz zręcznościowy rytm: z jednej strony jest tu czytelny system ataku, z drugiej ciągłe poczucie, że arena naprawdę pracuje na twoją korzyść.
Drugim filarem jest SAS, czyli mechanika chwilowego „pożyczania” mocy towarzyszy. W praktyce odblokowujesz wsparcie związane na przykład z szybkością, niewidzialnością albo dodatkowymi efektami bojowymi, a potem przełączasz je w odpowiednim momencie, żeby uzyskać przewagę w konkretnej sytuacji. To nie jest ozdobnik. W tej grze dobrze użyty SAS zmienia tempo całej walki i pozwala czytać starcie jak serię krótkich decyzji, a nie jak zwykłe spamowanie jednego zestawu ruchów.
Ja odbieram ten system bardziej jak dynamiczny slasher z warstwą RPG niż klasyczne, statyczne japońskie RPG. To ważne rozróżnienie, bo jeśli ktoś wchodzi tu z oczekiwaniem spokojnej strategii albo eksploracyjnego sandboxa, może się rozczarować. Jeśli natomiast lubi szybkie starcia, czytelny feedback i budowanie stylu walki wokół timingu, ta produkcja zaczyna bardzo dobrze pracować. To prowadzi prosto do drugiego mocnego filaru, czyli dwóch kampanii i dwóch spojrzeń na tę samą historię.
Dwie kampanie, które warto traktować jako jedną opowieść
Najlepszy pomysł tej gry jest prosty: można przejść ją z perspektywy Yuito albo Kasane, a dopiero zestawienie obu ścieżek składa pełniejszy obraz sytuacji. To nie jest zwykły wybór kosmetyczny. Każda strona pokazuje inne fragmenty wydarzeń, inny ton emocjonalny i inny rytm walki, dlatego przejście tylko jednej kampanii zostawia część historii poza kadrem.
| Bohater | Jak się gra | Co wnosi do fabuły |
|---|---|---|
| Yuito | Bardziej bezpośredni, wygodny na początek, czytelny w walce wręcz | Silniej akcentuje rolę OSF i polityczne tło świata |
| Kasane | Więcej dystansu, ruchliwości i kontroli pola walki | Pokazuje historię z bardziej tajemniczej, chłodniejszej perspektywy |
Yuito jest zwykle lepszym wyborem na start, bo jego styl jest bardziej bezpośredni, a wejście w mechaniki bywa łagodniejsze. Kasane daje bardziej chłodny, techniczny i miejscami tajemniczy punkt widzenia, a jej walka częściej premiuje kontrolę dystansu i precyzję. Jeśli pytasz mnie, od której strony zacząć, odpowiedź brzmi: od Yuito, a potem od Kasane, bo właśnie taka kolejność najlepiej porządkuje fabularne napięcie i pozwala zauważyć, jak sprytnie zbudowano powracające sceny.
Dla kogo ten tytuł będzie trafiony, a komu może nie wejść
Najłatwiej polecić go osobom, które lubią gry prowadzone mocnym stylem. Jeśli cenisz anime, science fiction, efektowne walki i bohaterów z wyraźnym charakterem, znajdziesz tu dużo rzeczy robionych z wyczuciem. Ta gra sprawdza się też u graczy, którzy wolą zwartą strukturę misji niż bezkresne mapy, bo każdy etap ma tutaj konkretny cel i wyraźny rytm.
- Tak, jeśli lubisz szybkie starcia, mocno reżyserowaną narrację i futurystyczne anime.
- Tak, jeśli chcesz gry, która nagradza opanowanie systemu walki, a nie samo błądzenie po mapie.
- Nie do końca, jeśli oczekujesz rozbudowanego świata otwartego z dużą swobodą eksploracji.
- Nie do końca, jeśli cenisz bardzo głębokie buildy i wielowarstwową ekonomię ekwipunku bardziej niż akcję.
To rozróżnienie jest ważne, bo wiele rozczarowań bierze się nie z jakości gry, tylko z błędnego oczekiwania. Scarlet Nexus nie udaje ciężkiego sandboksa, tylko świadomie stawia na tempo i styl, więc najlepiej działa wtedy, gdy przyjmiesz jego zasady bez prób dopasowywania go do innego gatunku. Właśnie dlatego warto też uczciwie spojrzeć na to, gdzie ta koncepcja błyszczy najmocniej, a gdzie ma swoje ograniczenia.
Co działa najmocniej, a gdzie gra traci tempo
Najmocniej działają tu kilka rzeczy naraz: projekty przeciwników, efektowna walka, mocny kierunek artystyczny i duet głównych bohaterów, którzy naprawdę się różnią. Kiedy wszystko się spina, gra daje satysfakcję bardzo podobną do dobrze wyreżyserowanego anime akcji, w którym każdy pojedynek ma własny akcent i własny rytm.
Słabsza strona jest bardziej przyziemna. Misje bywają liniowe, a powroty do podobnych lokacji czy schematów starć potrafią wywołać wrażenie powtórki. Nie nazywałbym tego wadą niszczącą całość, ale dla części graczy będzie to realne ograniczenie, zwłaszcza jeśli oczekują ciągłego zaskoczenia środowiskiem. Z mojego punktu widzenia to gra, która najlepiej działa w pierwszych kilkunastu godzinach, kiedy jej pomysł jest jeszcze świeży i mocno eksponowany.
Jeśli chcesz prostego skrótu jakościowego, powiedziałbym tak: świetna tożsamość, solidny system walki, czasem nierówne tempo. I właśnie ta nierówność nie przekreśla całego doświadczenia, tylko ustawia je w konkretnym miejscu na mapie japońskich action RPG, które warto znać przed zakupem albo przed powrotem do własnej biblioteki.
Co sprawdzić przed uruchomieniem gry w 2026 roku
Od strony praktycznej sprawa jest prosta: gra nadal jest dostępna na PC, PlayStation 4, PlayStation 5, Xbox One i Xbox Series X|S, więc nie trzeba szukać żadnych kombinacji, żeby do niej wrócić. Na komputerze bazowy próg wejścia nie jest wygórowany, ale warto liczyć się z tym, że potrzebujesz 50 GB wolnego miejsca, a minimalna pamięć to 6 GB RAM; konfiguracja zalecana podnosi RAM do 8 GB.
Jeśli zależy ci na historii, najlepiej przejść kampanię jednym bohaterem, a dopiero potem drugą. Wtedy lepiej widać, jak scena po scenie zmienia się znaczenie tych samych wydarzeń i dlaczego narracja jest tu ważniejsza, niż mogłoby się wydawać po samym materiale promocyjnym. Dodatki i edycje rozszerzone traktowałbym jako opcjonalne, bo podstawowa gra wystarcza, żeby zrozumieć świat, system walki i charakter całej marki.
Jeżeli lubisz action RPG z mocnym anime stylem, a jednocześnie nie przeszkadza ci bardziej liniowa konstrukcja poziomów, to jest to tytuł, który w 2026 roku nadal ma sens. Dobrze łączy własny pomysł na świat z konkretną mechaniką, a to w tym gatunku wcale nie jest oczywiste.
